Van onze tolk Ben

Dichtbij, vanop afstand.

Vorig jaar, na de aankomst op het vliegveld van Kaochiung, zag ik een vermoeide groep de hitte in strompelen. Het geweeklaag was niet uit de lucht. Ofwel was het te warm, te vochtig, te droog, te zwaar, te laat, te vroeg …
Dit jaar kwam er een groep aan met de houding van: “We hebben het allemaal al wel eens gezien, er kan ons niks gebeuren en laat ons eraan beginnen.”
Wel, tot hiertoe zijn ze er op de juiste manier aan begonnen. Geen verdere kommentaar dus. Spijtig voor mijn Taiwanese vrienden, die ongeveer een halve eerste helft min of meer mee konden spelen.

Door omstandigheden ben ik hier terecht gekomen als “Media”. Volgens de organizatie behoor ik dus niet tot een ploeg. Er is een knappe kamer met ontbijt, een hoop info (veelal in het Chinees) en buiten een berg aan snacks, niks te eten.

Over de kamer kan ik kort zijn. Veel beter dan vorig jaar, in hetzelfde hotel, maar niet echt nodig. Een proper bed en een propere wc en douche is eigenlijk al wat ik nodig heb. En een internetaansluiting natuurlijk.

De info is een ander verhaal, van in den beginne al.
Je kon proberen wat je wilde, inkomkaarten waren niet te verkrijgen. In de verkooppunten kreeg je steevast te horen dat jou wedstrijd uitverkocht was, spijtig maar helaas. Het systeem on line liet niet toe een “aantal” in te voeren, maar zonder ingevoerd aantal benodigde kaarten, kon je ook niet verder ... Een telefoontje naar de organizatie gaf als info dat er nog tikets genoeg waren voor elk evenement, zeker voor het specifieke dat ik vroeg, en dat ik zonder problemen in de convienience store of on line terecht kon. Graag tot uw dienst en tot ziens.
Onnodig te zeggen dat er overal veel lege zitjes zijn.
Nu, tijdens de spelen, krijg ik – als pers – te pas en te onpas pc-mailtjes en berichtjes op mijn gsm.
Uitnodigingen voor persconferenties, huldigingen en vragenuurtjes. Gelieve wel op tijd te zijn, 90 minuten op voorhand en gelieve geen vragen te stellen, een infobrochure wordt uigereikt. En, ja, in het Chinees. De Duitse (echte) journalist, naast mij gisteren, had daar wat probleempjes mee, temeer omdat de Engelse, gesproken versie, soms nog meer onverstaanbaar is dan de Chinese. Ach, volgende keer beter en tot ziens.

Een vriend van mij beweert dat hij als journalist een vreselijk ongezond leven heeft. Ik geloof hem nu. Als oorlogscorrespondent loop je het risico op loodvergiftiging, als sportverslaggever eet je jezelf te pletter aan dezelfde smakelijk ogende dingen, die steeds naar papier of oud karton smaken. Die ene keer, als er wat hoger geplaatst volk rondloopt, uitgezonderd.

Het kan zijn dat ik het verkeerd bekijk. Ik ben maar een paar keer uit nieuwsgierigheid even gaan rondneuzen. Het is mijn wereldje niet, toch zeker hier niet.

Och ja, bijna vergeten.
Je hoort niet bij een ploeg. Je wordt apart gehouden van de spelers.
In mijn geval is dat knap vervelend maar eigenlijk kan er best mee akkoord gaan. Die mensen hebben hun rust nodig en zij hoeven tijdens de trainingen ook niet uit hun concentratie gebracht te worden door nieuwtjesjagers en je frietjes smaken ook zoveel beter als je geen vraag- en antwoordspelletjes moet spelen.
Het is dus wat behelpen. De planning wat in het oog houden en voor de rest zorgen dat je gsm bijgeladen is. Het valt allemaal best mee. De ploeg doet het op het eerste zicht goed en ze hebben enkel nood aan wat kleingheden. Spijtig voor mij, ik heb rustige dagen maar voor het team hoop ik dat het zo blijft.

Misschien nog wat vroeg maar zou Nederland wel sterk genoeg zijn voor ons?

Groetjes

Ben.

Kaochiung, 19/07/09